Nasrid hanedanının kurucusu Muhammed I (İbn el-Ahmer), 13. yüzyıl ortalarında Sabika Tepesi'nde yer alan eski kaleyi güçlendirerek Granada Emirliği'nin yeni merkezini burada kurdu. İlk aşamada öncelik, surların, kulelerin ve askeri altyapının güçlendirilmesi, yani kentin savunmasının güvence altına alınmasıydı. Ardından tepede hükümdar ailesi, saray erkânı ve hizmetliler için konutlar, idari yapılar ve ibadet mekânları inşa edildi.
14. yüzyılda, özellikle Muhammed V döneminde, Elhamra bir "saray-şehir" (medine) niteliği kazandı. Comares Sarayı, Aslanlar Avlusu ve ona bağlı salonlar, bu dönemin mimari ve sanatsal doruk noktalarıdır. İnce alçı süslemeler, zellige mozaikler, ahşap tavanlar ve epigrafik program; Nasrid kimliğini, siyasi meşruiyet arayışını ve İslam estetiğini bir araya getirir.
Nasridler, Kastilya ve Aragon krallıklarıyla yaptıkları anlaşmalar sayesinde görece uzun bir barış dönemi elde ettiler; ancak bu barış kırılgandı ve sürekli vergi, diplomasi ve askeri baskı ile dengeleniyordu. Elhamra'daki yoğun inşa etkinliği, bir yandan bu baskıya verilen kültürel bir cevap, diğer yandan hanedanın gücünü görünür kılma aracıydı.
15. yüzyılın sonlarına gelindiğinde, Granada Emirliği siyasi, ekonomik ve askeri açıdan zayıfladı. 1492'de Emir Boabdil, şehri Katolik Krallar'a teslim ettiğinde, Elhamra Nasrid hanedanının son büyük mirası olarak ayakta kalmıştı. Bugün gördüğümüz saray dokusunun önemli bir bölümü, işte bu yoğun Nasrid inşa döneminin ürünüdür.